داستان/ مقاله

يادداشتي بر آخرين اثر محمد بهارلو: عروس نيل

 راوي رمان نوجواني است كه  - در زمان روايت، نوجواني را پس سر گذاشته است -  شخصيتش به طور موازي با روايت اصلي داستان كه حكايت خليفه و عشق اوست شكل مي‌گيرد و در مسير وقايع به تحول و دگرگوني مي‌انجامد. دنيايي كه راوي، كه خود شيفتۀ دختركي صفورا نام است، در پيش نظر خود مي‌بيند شگفت‌انگيز و پر رمز و راز است؛ چنان‌كه حكايت شيفتگي‌‌اش نسبت به صفورا متاثر ازهمين رمزگونه‌گي است.

راوي داستان، جواد، نقاش و هنرمند موفقي ست كه در كنار پرداخت به سرگذاشت خود و بيان حوادثي كه در حال به وقوع مي‌پيوندد، گاها به اشاراتي تاريخي  - اجتماعي – و جغرافيايي مي‌پردازد. او در پي يافتن گمشده‌اي، از كشور خارج مي شود، به نخجوان مي‌رود و در آن‌جا پس از يافتن گمشده‌ي خود، گويي كه خود را مي يابد، و گويي كه اين يافتن نيز حديث گم شدني ديگر است.

«اگر بگوییم که هیچ چیز معنی ندارد، باید نتیجه بگیریم که جهان بیهوده و مهمل است. اما آیا واقعا هیچ چیز معنايی ندارد؟ من هیچ‌گاه معتقد به چنين چيزي نبوده‌ام.»  آلبر كامو

هرمان هسه شاعر و داستان‌سراي معاصر آلماني به سال 1877 در كالو از شهرهاي غربي در خانواده‌اي مذهبي ديده به جهان گشود. پدرانش از مبلغين مذهبي بودند و در هند مركز عظيمي به اين منظور داير كرده بودند. قرار بود هسه هم راه و رسم خانواده را دبنال كند....

سرگردان بر مهِ آويخته بر دره خيال

با نگاهي به تاريخ  و كنكاش در اساطير درمي‌يابيم كه همواره نگاه انسان‌ها به زن به‌مانندِ کالایی بوده که در تملک مرد قرارداشته است؛ این  نگرش در رم باستان و فرهنگ یونانی به خوبی قابل رویت است. از دیدگاه انسان آن دوره، زن قابل خرید و فروش و معامله بوده و ارزش يكساني با برده داشته و به شکل کالایی، امكان دست به دست کردن و تبادل داشته است.